“Ik wist niet dat Ron een beperking had. We hadden een vacature en uit alle sollicitaties kozen we drie kandidaten om op gesprek te komen. Ron was een van hen. Zijn brief was indrukwekkend, heel sterk, met een sterke motivatie en sterke argumenten waarom hij geschikt was voor de baan. Tijdens het gesprek was hij erg stil, hij beantwoordde mijn vragen alleen met ja of nee, en stelde zelf geen enkele vraag. Het was een behoorlijk vermoeiend interview. Na afloop was ik bijna klaar om hem af te wijzen. Maar toen belde zijn jobcoach mij, waarvan ik niet wist dat hij die had. En hij vroeg om een tweede kans. De andere twee kandidaten waren nog minder veelbelovend, dus gaf ik Ron deze tweede kans.”

“Deze tweede keer was Ron veel opener, zijn jobcoach was duidelijk een persoon die hij vertrouwde, en de jobcoach stimuleerde hem om te praten. Dat lukte en ik kreeg een veel betere indruk van zijn vaardigheden. Ook van zijn ‘eisen’. Ron was vrij stellig in zijn wensen, dat wil zeggen de voorwaarden waaronder hij bij ons zou willen werken. Hij wilde vier dagen werken, laat in de ochtend beginnen vanwege zijn gamen in de nacht, en hij wilde niet op donderdag werken omdat dat zijn ‘spelletjesdag’ was. Ik was geïntrigeerd door Ron, die me rechttoe rechtaan vertelde dat gamen belangrijker was dan werken. Ik wilde geen uitzonderingen voor hem maken, maar uiteindelijk maakte ik die uitzonderingen wel en nam ik hem in dienst met een tijdelijk contract. Ik wilde Ron een kans geven en hem aannemen. Dat betekende voor mij ook ‘een hogere score op mijn MVO-ranglijst, wat een extra stimulans was.”

“In het begin werd duidelijk dat Ron meer tijd nodig had om iets te leren, het kostte meer tijd om hem uit te leggen wat er in het werk nodig was; ongeveer 5 – 15 minuten. En ik was een beetje bang dat Ron minder snel zou zijn omdat hij zoveel uitleg nodig had. Zijn teamleider had een gesprek met de jobcoach en het advies was om langzaam te beginnen en dan langzaam de productiesnelheid op te bouwen. Dit bleek niet nodig te zijn. Het bleek dat Ron sneller was dan wie dan ook in het bedrijf. Ron werkt in een constante snelheid, laat zich niet afleiden, blijft zich concentreren en werkt heel ordelijk.”

“Ron werkt graag in ons bedrijf. Hij weet dat hij sneller is dan anderen en ziet dit als ‘een feit’, niet iets om trots op te zijn. Zoals hij het formuleert ‘het is mijn werk en ik moet doen wat ik kan in dit werk’. Hij werkt samen met collega’s, hoewel hij afstand schept wanneer zij tijdens het werk met elkaar kletsen of elkaar voor de gek houden. Het is geen probleem voor hem, hij wil gewoon doorwerken en dit geklets beïnvloedt zijn werksnelheid. Hij vertelde me dat hij graag zou blijven. Het salaris maakt hem onafhankelijk van zijn ouders en hij kan nu in zijn eigen appartement wonen en zelf op vakantie gaan. Dat waardeert hij echt.

“De jobcoach is belangrijk voor Ron. Hij vertrouwt hem als persoon en waardeert zijn steun. Als er iets is, en dat is bijna nooit, maar toch, kan ik de jobcoach bellen voor steun en dat waardeer ik zeer. Het was ook de jobcoach die mij vertelde dat ik ‘recht had op subsidie voor Ron’. Ik was me daar niet van bewust, dit was een prettige bijkomstigheid.”

“Ron maakt de minste fouten van alle collega’s, hij is snel en loyaal, heel loyaal. Ron heeft nu een vast contract. Hij kan zo lang blijven als hij wil. Ik ben blij dat ik Ron een kans heb gegeven, ik zou het zo weer doen. Ron als werknemer hebben was voor mij een echte eyeopener. Ik heb veel geleerd over mijn eigen vooroordelen. Ik sta nu veel meer open voor iedereen en richt me op de capaciteiten van personen en niet op ‘de verwachte onmogelijkheden’. We hebben allemaal de neiging om mensen in hokjes te plaatsen en onze eigen mening te hebben over wat iemand wel en niet kan. Dat is iets wat ik nooit meer zou doen, en ik raad al mijn collega-ondernemers aan hetzelfde te doen.”